Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άγχος-Φοβίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άγχος-Φοβίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2012

Τι λέει η NASA για το τέλος του κόσμου το 2012;



Παρά τα όσα λέει και δείχνει η ταινία ''2012'', δεν θα έρθει το τέλος του κόσμου όπως λέγεται. Εντούτοις, θα είναι ένα άλλο χειμερινό ηλιοστάσιο.
Όπως το Y2K, το 2012 έχει αναλυθεί και η θεωρίες του “τέλους της γης” έχουν μελετηθεί λεπτομερώς. Η NASA θέλοντας να κατευνάσει τα βλέμματα απαντάει σε μερικές βασικές “θεωρίες” που εμφανίζονται σε αυτούς τους μύθους.
Ερώτηση: Υπάρχουν οποιεσδήποτε απειλές για τη Γη το 2012; Πολλές σελίδες στο Internet λένε ότι ο κόσμος θα τελειώσει στις 21 Δεκεμβρίου 2012.
Απάντηση: Τίποτα κακό δεν θα συμβεί στη γη το 2012. Ο πλανήτης μας κινείται μια χαρά για περισσότερο από 4 δισεκατομμύρια έτη, και αξιόπιστοι επιστήμονες παγκοσμίως δεν έχουν βρει καμία απειλή που να συνδέεται με το 2012.
Ερώτηση: Ποια είναι η προέλευση της πρόβλεψης ότι ο κόσμος θα τελειώσει το 2012;



Απάντηση: Η ιστορία άρχισε με τις αξιώσεις ότι ο Nibiru, ένας υποτιθέμενος πλανήτης που ανακαλύπτεται από το Sumerians, κατευθύνεται προς τη γη. Αυτή η καταστροφή προβλέφθηκε αρχικά για τον Μάιο του 2003, αλλά τότε δεν συνέβη τίποτα. Η ημερομηνία “Ημέρας της Κρίσεως” κινήθηκε προς τα εμπρός προς τις 21 Δεκεμβρίου 2012. Κατόπιν αυτοί οι δύο μύθοι συνδέθηκαν με το τέλος ενός από τους κύκλους στο αρχαίο ημερολόγιο των Μάγιας στο χειμερινό ηλιοστάσιο το 2012. Ως εκ τούτου και η προβλεφθείσα ημερομηνία Ημέρας της Κρίσεως της 21ης Δεκεμβρίου 2012.

Ερώτηση: Το ημερολόγιο των Μάγιας τελειώνει στις 21 Δεκεμβρίου 2012;
Απάντηση: Ακριβώς όπως το ημερολόγιο που έχετε στον τοίχο της κουζίνας σας δεν παύει να ισχύει μετά τις 31 Δεκεμβρίου, το ημερολόγιο των Μάγιας δεν παύει να ισχύει μετά τις 21 Δεκεμβρίου 2012. Αυτή η ημερομηνία είναι το τέλος της περιόδου των Μάγιας. Ακριβώς όπως το ημερολόγιό σας αρχίζει πάλι την 1η Ιανουαρίου, μια νέα περίοδος των Μάγιας αρχίζει για το δικό τους. Βέβαια αυτή η περίοδος δεν διαρκεί 365 μέρες αλλά περισσότερο.

Ερώτηση: Θα μπορούσαν να εμφανιστούν φαινόμενα όπου πλανήτες ευθυγραμμίζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να επιδράσουν στη Γη;
Απάντηση: Δεν θα υπάρξει καμία πλανητική ευθυγράμμιση στις επόμενες δεκαετίες, η Γη δεν θα διασχίσει το κέντρο του γαλαξία μας το 2012, και ακόμα κι αν αυτές οι ευθυγραμμίσεις ήταν να εμφανιστούν, τα αποτελέσματά τους στη Γη θα ήταν αμελητέα. Κάθε Δεκέμβριο η γη και ο ήλιος ευθυγραμμίζονται κατά προσέγγιση με το κέντρο του γαλαξία μας, αλλά αυτό είναι ένα ετήσιο γεγονός καμίας σημασίας

 
Ερώτηση: Υπάρχει ένας πλανήτης ή καφέ νάνος αποκαλούμενος Nibiru ή πλανήτης Χ ή Eris που πλησιάζει τη Γη και απειλεί τον πλανήτη μας με τη διαδεδομένη καταστροφή;
Απάντηση: Το Nibiru και άλλες ιστορίες για τους δύστροπους πλανήτες είναι μια εξαπάτηση του Διαδικτύου. Δεν υπάρχει καμία πραγματική βάση για αυτές τις θεωρίες. Εάν ο Nibiru ή ο πλανήτης Χ ήταν πραγματικοί και κάναν πορεία για σύγκρουση με τη Γη το 2012, οι αστρονόμοι θα την είχαν καταλάβει από την προηγούμενη δεκαετία, και θα ήταν ορατή ήδη με γυμνό μάτι. Προφανώς, δεν υπάρχει. Το Eris είναι πραγματικό, αλλά είναι ένας μικρός πλανήτης παρόμοιος με τον Πλούτωνα που θα παραμείνει στο εξωτερικό μέρος του ηλιακού μας συστήματος. Η απόστασή του με τη Γη είναι περίπου 4 δισεκατομμύριο μίλια.
Ερώτηση: Ποια είναι η θεωρία μετατόπισης των πόλων; Είναι αλήθεια ότι η γήινη επιφάνεια μπορεί να κάνει μια περιστροφή 180 μοιρών γύρω από τον πυρήνα της μέσα σε μερικές μέρες ή ώρες;
Απάντηση: Μια αντιστροφή στην περιστροφή της γης είναι αδύνατη. Υπάρχουν αργές μετακινήσεις των ηπείρων (παραδείγματος χάριν η Ανταρκτική ήταν κοντά στον Ισημερινό εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια πριν), αλλά αυτό είναι άσχετο με τις θεωρίες της αντιστροφής των πόλων. Εντούτοις, πολλοί από τους ιστοχώρους καταστροφής τραβούν με αυτό το δόλωμα τους ανθρώπους. Ισχυρίζονται ότι υπάρχει μια σχέση μεταξύ της περιστροφής και της μαγνητικής πολικότητας της γης, που αλλάζει ακανόνιστα, με μια μαγνητική αντιστροφή που πραγματοποιείται κάθε 400.000 έτη κατά μέσο όρο. Από όσα ξέρουμε, μια τέτοια μαγνητική αντιστροφή δεν προκαλεί οποιαδήποτε ζημιά στη ζωή στη γη. Μια μαγνητική αντιστροφή είναι πολύ απίθανο να συμβεί στις επόμενες μερικές χιλιετίες, εν πάση περιπτώσει.

Ερώτηση: Κινδυνεύει η Γη από χτύπημα μετεωρίτη το 2012;
Απάντηση: Η γη μπορεί ανά πάσα στιγμή να χτυπηθεί από κομήτες και αστεροειδής, αν και μεγάλες συγκρούσεις είναι πολύ σπάνιες. Ο τελευταίος μεγάλος μετεωρίτης που έπεσε στη Γη ήταν 65 εκατομμύριο χρόνια πριν, και αυτό οδήγησε στην εξάλειψη των δεινοσαύρων. Σήμερα οι αστρονόμοι της NASA πραγματοποιούν μια έρευνα αποκαλούμενη “έρευνα Spaceguard” για να βρουν οποιαδήποτε μεγάλα αντικείμενα πολύ πριν χτυπήσουν τη Γη. Ήδη έχουμε καθορίσει ότι δεν υπάρχει κανένα αντικείμενο τόσο μεγάλο όσο αυτό που σκότωσε τους δεινοσαύρους. Όλη αυτή η εργασία γίνεται ανοιχτά με τις ανακαλύψεις που εμφανίζονται καθημερινά στη NASA, έτσι μπορείτε να δείτε ότι τίποτα δεν προβλέπεται για να χτυπήσει το 2012.
Ερώτηση: Πώς αισθάνονται οι επιστήμονες της NASA για τις αυτά που λέγονται για την Ημέρας της Κρίσης;
Απάντηση: Για όλα όσα λέγονται για την καταστροφή ή τις δραματικές αλλαγές του 2012, πού είναι οι αποδείξεις; Πού είναι τα στοιχεία; Δεν υπάρχει κανένας, για όλους τους πλασματικούς ισχυρισμούς που γίνονται σε βιβλία, ταινίες, ντοκιμαντέρ ή μέσω του Διαδικτύου γι αυτό το θέμα. Δεν υπάρχει κανένα αξιόπιστο στοιχείο για οποιονδήποτε από τους ισχυρισμούς που γίνονται υπέρ των ασυνήθιστων γεγονότων που πραγματοποιούνται το Δεκέμβρη του 2012.
Ερώτηση: Υπάρχει κίνδυνος από γιγαντιαίες ηλιακές θύελλες που προβλέπονται για το 2012;
Απάντηση: Η ηλιακή δραστηριότητα έχει έναν κανονικό κύκλο, που κορυφώνεται περίπου κάθε 11 έτη. Κοντά σε αυτές τις αιχμές δραστηριότητας, οι ηλιακές φλόγες μπορούν να προκαλέσουν κάποια διακοπή των δορυφορικών επικοινωνιών, αν και οι μηχανικοί έχουν καταφέρει να προστατεύουν τις επικοινωνίες μας από τις περισσότερες ηλιακές θύελλες. Αλλά δεν υπάρχει κανένας πρόσθετος κίνδυνος που συνδέεται με το 2012. Το επόμενο ηλιακό μέγιστο θα εμφανιστεί στο χρονικό πλαίσιο 2012-2014 και προβλέπεται να είναι ένας μέσος ηλιακός κύκλος, κανένας διαφορετικός από τους προηγούμενους κύκλους καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας.
read more "Τι λέει η NASA για το τέλος του κόσμου το 2012;" Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2012

Φοβίες: Αντιμετωπίζοντας όσα μας τρομάζουν




Τι είναι φοβίες και πως δημιουργούνται;


Ο φόβος ως συναίσθημα είναι συχνό φαινόμενο, αλλά μπορεί να αποτελέσει πρόβλημα (να γίνει φοβία) όταν είναι υπερβολικά έντονος ή όταν μας κάνει να αποφεύγουμε συγκεκριμένες καταστάσεις ή αντικείμενα που μειώνουν την ποιότητα της ζωής μας. Στις φοβίες δε συγκαταλέγονται οι καταστάσεις που είναι απολύτως φυσιολογικό να νιώσουμε έντονο φόβο (π.χ. να φοβόμαστε να βάλουμε το χέρι μας στη φωτιά) ή οι φόβοι που δεν επιδεινώνουν την ποιότητά της ζωής μας (π.χ. να φοβόμαστε να πηδήξουμε με αλεξίπτωτο).Ένα άλλο χαρακτηριστικό των φοβιών είναι ότι δεν υποχωρούν με την πάροδο του χρόνου, αλλά αντίθετα πολλές φορές γίνονται πιο έντονες. Οι φοβίες έχουν ψυχολογικά αίτια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συνδέονται αποκλειστικά με κάποια τραυματική εμπειρία του παρελθόντος. Στην ουσία οι φοβίες βασίζονται σε μία υπερβολική εκτίμηση του κινδύνου σχετικά με το φοβογόνο ερέθισμα, η οποία οφείλεται σε μαθησιακούς παράγοντες.



Με ποιο τρόπο συντηρούνται οι φοβίες;
Υπάρχουν δύο μηχανισμοί που συμβάλλουν στη διατήρηση των φοβιών. Ο πρώτος είναι αυτό που ονομάζουμε "επιλεκτική προσοχή". Όταν έχουμε την πεποίθηση ότι μία κατάσταση είναι απειλητική, η προσοχή μας εστιάζεται σε μηνύματα από το περιβάλλον που είναι συμβατά με την αντίληψή μας.
Ο δεύτερος μηχανισμός ονομάζεται "αποφυγή". Το άτομο που έχει τη φοβία αποφεύγει συστηματικά την κατάσταση που φοβάται, με αποτέλεσμα να οδηγείται στην υπερεκτίμηση του κινδύνου που διατρέχει αν εκτεθεί στην κατάσταση που φοβάται.
Τα παραπάνω δεν εμποδίζουν το άτομο να κατανοεί ότι ο φόβος του δεν έχει απολύτως ρεαλιστική βάση. Επίσης, η γνώση ότι ο φόβος είναι παράλογος δε σημαίνει ότι τα άτομα που παρουσιάζουν φοβίες δε νιώθουν έντονα συμπτώματα άγχους όταν έρχονται αντιμέτωπα με την κατάσταση την οποία φοβούνται.
Πως αντιμετωπίζονται;
Η αντιμετώπιση των φοβιών βασίζεται σε αυτό που ονομάζουμε "έκθεση". Το άτομο υπομένει το άγχος του και έρχεται αντιμέτωπο με την κατάσταση που φοβάται για διάστημα αρκετό ώστε να νιώσει το άγχος του να υποχωρεί. Με αυτόν τον τρόπο αποκτά μία εμπειρία που είναι αντίθετη με την αντίληψή του ότι η κατάσταση που συνδέεται με τη φοβία του είναι όντως επικίνδυνη. Επαναλαμβάνοντας αυτήν την άσκηση πολλές φορές σύντομα η φοβία υποχωρεί. Ωστόσο, για να έχει νόημα η έκθεση, θα πρέπει το άτομο όντως να πιστεύει ότι αν εκτεθεί στην κατάσταση που του προκαλεί φόβο και δε συμβεί τίποτα, τότε όντως ο φόβος του ήταν κάπως υπερβολικός. Σε αντίθετη περίπτωση, απλώς υπομένει με τρόμο τη δυσάρεστη κατάσταση και φυσικά η φοβία του δεν υποχωρεί.
read more "Φοβίες: Αντιμετωπίζοντας όσα μας τρομάζουν" Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2012

Ελευθερωθείτε από τον Φόβο σας!



Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον Θεό με πέντε φυσικά συναισθήματα: φόβο, θλίψη, θυμό, ζήλια κι αγάπη. Προτού καν γίνει κανείς έξι χρονών, όλα τα παραπάνω φυσικά συναισθήματα έχουν μετατραπεί σε αφύσικα! 
Πως?  

Με την εκπαίδευση που δεχόμαστε ως παιδιά συνεχώς κι επίμονα απ’ όλους τους αποδεκτούς φορείς κοινωνικοποίησης

(δηλ. γονείς, συγγενείς, δασκάλους, κ.λ.π.) οτι η εκδήλωση των φυσικών συναισθημάτων δεν είναι ούτε αρεστή, ούτε επιτρεπτή σε ένα πλαίσιο στο οποίο χρειάζεσαι να είσαι αρεστός για να επιβιώσεις ψυχικά και σωματικά.
Οι άνθρωποι έχουν μονο δύο φυσικούς φόβους: την πτώση από μεγάλο ύψος, και τους ξαφνικούς δυνατούς θορύβους. Αν ανεβάσουμε ενα μικρό παιδί σε μια ψηλή εξέδρα – οποιοδήποτε παιδί- δεν θα κατέβει, γιατί διαθέτει έναν έμφυτο φόβο για το ύψος.
Όσον «θαρραλέος» κι αν πιστεύω ότι είμαι, αν κάποιος πυροβολήσει πίσω μου, θα εκπλαγείτε με την ταχύτητα που θα σκύψω...
Αυτές είναι οι φυσικές φοβίες: του ύψους και των δυνατών θορύβων. Μας έχουν δοθεί από την φύση μας προκειμένου να προστατευόμαστε σωματικά. Μας βοηθούν, στην κυριολεξία, να επιβιώσουμε.
Ποιούς άλλους φόβους έχετε; Τον φόβο του θανάτου; Της αποτυχίας; Της μοναξιάς; Της απόρριψης; Την υψοφοβία; Του αγνώστου; Φοβάστε τη γνώμη που έχουν για σας οι φίλοι και οι γείτονες; Τα φίδια; Τα ποντίκια; Τις αράχνες; Την αγοραφοβία; Και πάει λέγοντας...
Καταλήγουμε να έχουμε ένα εκατομμύριο αφύσικους φόβους που μας κάνουν δυστυχισμένους, και μεταφέρουμε αυτές τις φοβίες στα παιδιά και στα εγγόνια μας. Όπως έχει καταγραφεί τόσο όμορφα στη Βίβλο: «Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα». Αυτό είναι το αυθεντικό νόημα της αμαρτίας...
Είναι πράγματι ασύλληπτος ο αριθμός των ανθρώπων που σπαταλούν το 90% της ενέργειάς τους βασίζοντας καθημερινές επιλογές τους στο φόβο! Αυτό είναι και το πραγματικό πρόβλημα των ανθρώπων. Αν στην ζωή σας μάθετε να επιτρέπεται στον εαυτό σας να βιώνει φόβο, θλίψη, θυμό, ζήλια, και δεν προσπαθείτε με νύχια και με δόντια να αποτρέψετε την έκφραση αυτών των ανθρώπινων συναισθημάτων, όταν αυτά φυσικά εμφανίζονται, τότε θα μπορέσετε ίσως κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα να αισθανθείτε και αγάπη για τους άλλους...
Αν στη ζωή σας κατορθώσετε να μην υπάρχουν άλλοι φόβοι πέρα από τους φυσικούς, τότε κατευθύνεστε προς μια ζωή πληρότητας.
Όλοι μας δυστυχώς τείνουμε πολυ συχνά στη ζωή μας να παίρνουμε σημαντικές αποφάσεις, οι οποιες βασίζονται σε υποσυνείδητους φόβους. Οι φόβοι που δεν γίνονται από μας αποδεκτοί και –γι’ αυτό- δεν βιώνονται συνειδητά, «τρυπώνουν» στο υποσυνείδητο, αφού μόνο εκεί μπορούν ανενόχλητα να συνεχίσουν να υπάρχουν αλογόκριτα...
Ο φόβος του να μή σε αγαπούν, ο φόβος της απόριψης, ο φόβος μήπως δεν φέρεσαι σωστά, ο φόβος του τι σκέφτονται οι άλλοι, έχουν προκαλέσει τις περισσότερες παιδικές αυτοκτονίες σ’αυτόν τον κόσμο. Αν έχετε παιδιά, θα ήθελα να πάτε στο σπίτι απόψε και να σκεφτείτε μόνοι σας πόσα «εάν» ακολουθούν την δήλωση «Σ’ αγαπώ...»;
Δεν είναι σπάνιο δίπλα σε ένα παιδικό φέρετρο να ακούς τους γονείς να μονολογούν: «Γιατί ήμουν τόσο σκληρός μαζί του; Γιατί δεν μπόρεσα να δω την ομορφιά αυτού του παιδιού; Γιατί παραπονιώμουν που έπαιζε ντραμς κάθε νύχτα;... παραπονιόμουν διαρκώς. Απόψε θα έδινα τα πάντα για να τον ακούσω να παίζει ντραμς ...».
Η πληρότητα στη ζωή είναι για κείνους που δεν φοβούνται τι θα πουν οι γείτονες, για τους ανθρώπους που δεν φοβούνται μήπως δεν είναι αγαπητοί.
(Το άρθρο βασίστηκε σε απόσπασμα του βιβλίου της Elisabeth Κubler-Ross "Θάνατος: μια αλλαγή ζωτικής σημασίας", εκδ. Έσοπτρον).
read more "Ελευθερωθείτε από τον Φόβο σας!" Διαβάστε περισσότερα...

Κοινωνική απομόνωση, άγχος και ανθρώπινες σχέσεις



Πριν τον θάνατό του ο Νίκος Καζαντζάκης είχε ζητήσει να τοποθετηθεί στο μνήμα του η επιγραφή «Δεν ελπίζω τίποτα, Δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι λέφτερος». Τι εννοούσε όμως με την φράση αυτή; Είναι κακό να ελπίζουμε; Η ελπίδα ότι θα βελτιωθούν, ότι θα αλλάξουν «άσχημα» πράγματα στην ζωή μας από μόνα τους, μπορεί να μας «βλάπτει», αναβάλλοντας την αντιμετώπιση του άγχους, της απάθειας, της μελαγχολίας; 
Μπορεί δηλαδή να μας «εμποδίζει» από το να «βγούμε» από τέτοιες συναισθηματικές καταστάσεις ;
Πως όμως συμβαίνει αυτό;
  Όπως αναφερθήκαμε στο άρθρο «το τέλος μιας εθνικής κατάθλιψης», όταν και αν το μυαλό μας «θεωρήσει» ( τονίζουμε το θεωρήσει) ότι γύρω μας υπάρχουν «νοητά τείχη» που μας εμποδίζουν να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση, το παρατεταμένο άγχος «διαφυγής», δίνει την θέση του στην κατάθλιψη και την απάθεια. Τα «τείχη» που μπορεί να βλέπουμε στην ζωή μας, τα λέμε «νοητά» γιατί λόγω υποκειμενικότητας, μπορεί να τα βλέπει μόνο το δικό μας μυαλό και όχι κάποιου άλλου ανθρώπου.
  Ένα πρόσφατο παράδειγμα είδαμε στην Αίγυπτο, όπου οι άνθρωποι έπρεπε να φτάσουν στο έσχατο σημείο να μην μπορούν να αγοράσουν ψωμί, προκειμένου να ξεπεράσουν τον φόβο («τείχη») για την ζωή τους και να διαμαρτυρηθούν. Όταν συνειδητοποίησαν ότι ουσιαστικά είναι «ζωντανοί-νεκροί», και ότι δεν έμεινε τίποτα άλλο να χάσουν, αντέδρασαν. Το επίπεδο ανέχειας στην εξαθλίωση, στο οποίο μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη ύπαρξη, είναι εντυπωσιακά χαμηλό.

    Βεβαίως έπρεπε να «χάσουν» το διαδίκτυο και κυρίως τα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» ή το ηλεκτρικό ρεύμα για να βρεθούν πραγματικά κοντά ο ένας με τον άλλον, καθώς ιδιαίτερα το πρώτο, τους «κρατούσε» απομονωμένους στα σπίτια τους με την ψευδαίσθηση της «επικοινωνίας». Στην ουσία δηλαδή, χωρίς να γίνεται συνειδητά αντιληπτό, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης «απέτρεπαν» τους ανθρώπους (και μάλιστα με την θέλησή τους),  να βρεθούν σε «ζωντανή» επαφή και να αποτελέσουν μία πραγματική ομάδα, με κοινούς στόχους.
   Μία «πραγματική» ομάδα ανθρώπων βελτιώνει και ενδυναμώνει την ψυχική διάθεση του ατόμου στην οποία ανήκει. Μέσα σε αυτήν, το άτομο παύει να νιώθει μόνο του, «συνθλιμμένο»  από προβλήματα τα οποία μέχρι τότε θεωρούσε ότι είναι μόνο δικά του. Παρατηρεί και συγκρίνεται με τα άλλα άτομα της ομάδας σχετικά με την «στάση» τους απέναντι στα ίδια προβλήματα. Μία ομάδα είναι ικανή να επηρεάσει την σκέψη του ατόμου, να το κάνει να επανεξετάσει με την λογική τους φόβους του και να τους ξεπεράσει, συνειδητοποιώντας ότι οι φόβοι μεγεθύνονταν από το ίδιο, καθώς απομονωμένο ένιωθε ανήμπορο.
  Σε στρεσογόνες συνθήκες, λόγω της μελαγχολίας που προκαλείται από το παρατεταμένο άγχος, οι άνθρωποι μπορούν να «αφήνονται» ως έρμαιο στις εξωτερικές συνθήκες, σαν ένα εγκαταλελειμμένο καράβι το οποίο παρασύρεται ακυβέρνητο από τα κύματα.
  Αποσβολωμένοι, «ζαλισμένοι» από την ταχύτητα με την οποία το επίπεδο διαβίωσης τους έπεσε κατακόρυφα και τον φόβο της επιβίωσης, «κοιτούν» τους γύρω τους ανθρώπους για να δουν πως αντιδρούν εκείνοι. Πολλοί δεν έχουν καν την ψυχική δύναμη να επικοινωνήσουν με άλλους ανθρώπους, με το να συμμετάσχουν σε συλλογικά κινήματα, λόγω της μελαγχολίας που τους «αδρανοποιεί». Καρτερικά ελπίζουν….

  Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν σοφά συνοψίσει τα παραπάνω σε μία φράση, «Συν Αθηνά και χείρα κίνει». Δηλαδή μία «ποσότητα» ελπίδας είναι καλή, αλλά κυρίως είναι απαραίτητη η ανάληψη δράσης από το άτομο για να επιτύχει αυτό που επιθυμεί.
  Θα μπορούσαμε να κάνουμε μία διάκριση των ανθρώπων σε αυτούς που έχουν «μάθει» ως προσωπικότητες να έχουν «εξωτερικό ή εσωτερικό κέντρο ελέγχου του εαυτού τους. Οι άνθρωποι με εξωτερικό κέντρο ελέγχου έχουν μάθει να μην αφήνουν την ζωή τους στην «τύχη». Να μην δέχονται τις αρνητικές καταστάσεις όπως αυτές έρχονται, αλλά να παλεύουν να τις αλλάξουν. Ακόμη και αν οδηγηθούν σε μελαγχολία από αυτές, θα παλέψουν πιο γρήγορα να βγουν από αυτήν, «μετατρέποντας» μέσω του τρόπου σκέψης τους, την θλίψη σε θυμό.
  Οι άνθρωποι με εξωτερικό κέντρο ελέγχου, αντιθέτως έχουν μάθει να θεωρούν ότι η ζωή τους «ρυθμίζεται» κυρίως από εξωτερικούς παράγοντες και όχι από τους ίδιους. Ελπίζουν σε μία εξωτερική παρέμβαση η οποία θα αλλάξει τα πράγματα. Είναι πιθανότερο να ελπίζουν σε μία «θεϊκή» παρέμβαση, η οποία βοηθά στο να περιμένουν βοήθεια από κάποιον άλλον. Δεν μπορούμε να πούμε ότι φταίνε γι αυτό, έτσι έχουν μάθει, και νομίζουν ότι οι ίδιοι δεν μπορούν να «αλλάξουν».
  Έτσι σήμερα πολλοί γονείς, ανασφάλιστοι, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, παλεύουν για την επιβίωση των παιδιών τους. Προσπαθούν να μην σκεφτούν ότι αν συμβεί ένα θέμα υγείας στα παιδιά τους ή αυτούς, με κατεστραμμένη την δημόσια υγεία, αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο. Ελπίζουν απλά να μην τους τύχει ένα τέτοιο γεγονός. Η σκέψη αυτή (ως ανησυχία)όμως υπάρχει συνεχώς και ασυνείδητα, προκαλώντας έντονο, συνεχές άγχος και μελαγχολία. Μπορεί να προκαλεί και θυμό, ο οποίος όμως εκτονώνεται στους συνανθρώπους του σε διάφορες αφορμές που δεν έχουν σχέση με την βασική αιτία του άγχους.
  Πολλοί άνθρωποι επίσης, σε καλύτερη οικονομική κατάσταση ελπίζουν ότι δεν θα βρεθούν στην θέση των παραπάνω, παρότι η οικονομία είναι ένας κύκλος, και η οικονομική αδυναμία του ενός σημαίνει αδυναμία και του άλλου. Αναφέρουμε την «οικονομική «λογική», καθώς από πλευράς ηθικής, το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο έχει αλλοτριωθεί, κάτι το οποίο οδηγεί σε κοινωνική απομόνωση και διχασμό.
  Το αποκορύφωμα της κοινωνικής απομόνωσης είναι  η σκέψη «Ας έχουμε κάποιοι δουλειά, δεν πειράζει που δεν έχουν κάποιοι άλλοι». Έτσι, μία κοινωνική ομάδα αγωνίζεται να προστατεύσει τον εαυτό της παρότι δεν θα μπορέσει αν καταστραφούν οι άλλες. Φαντάζει ακόμη πιο αδιανόητο, το να ενδιαφερθεί και για τις άλλες. Πιο εύκολο είναι να καλλιεργηθεί ένα «μίσος», ότι πιθανά η καταστροφή μίας κοινωνικής ομάδας αποτελεί την σωτηρία για τις άλλες. Παρότι καθόλου ηθική,  δεν είναι παράξενη πως προέκυψε η άποψη αυτή στην ελληνική κοινωνία.  Μία υπερβολική και ατελείωτη επιδίωξη της οικονομικής ευμάρειας, με την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να προσφέρει ψυχική ικανοποίηση. Απομόνωση, έλλειψη επικοινωνίας, παρά μόνο ψευδαίσθηση αυτής μέσω των κοινωνικών δικτύων «μέσα από το σπίτι», καθώς έρχεται ως «πιο βολική» μέσα στο καθημερινό τρέξιμο και αγώνα.
  Η οικονομική κρίση γίνεται άμεσα και κοινωνική, διαλύοντας την συνοχή της οικογένειας και των ζευγαριών. Οξύμωρο, καθώς η συντροφικότητα είναι ένα σημαντικό «αντίδοτο» ενάντια στο άγχος της επιβίωσης. Η μοναξιά των ανθρώπων αυξάνεται κατακόρυφα κάτι το οποίο αυξάνει την ευαλωτότητά τους στην μελαγχολία και την απάθεια.

Η μελαγχολία στην οποία βυθίζονται πολλοί άντρες λόγω της οικονομικής τους δυσπραγίας, αποτελεί κάτι πρωτόγνωρο και όχι παράλογα, ψυχοφθόρο για το γυναικείο φύλο. Η φθορά και το άγχος της επιβίωσης, εκτονώνονται με θυμό μεταξύ του ζευγαριού, για οποιαδήποτε αφορμή (όπως βλέπουμε ότι στους δρόμους οι οδηγοί είναι ικανοί να «σκοτωθούν» μεταξύ τους για ασήμαντες αφορμές, εκτονώνοντας ουσιαστικά το άγχος και το θυμό τους εκεί που δεν φοβούνται τόσο τις συνέπειες).  Αυθόρμητα, η αναζήτηση ενός συντρόφου «χωρίς προβλήματα», φαντάζει πιο εύκολη από την προσπάθεια να σωθεί μία σχέση από την φθορά των εξωτερικών πιέσεων, παρότι στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν πια πολλοί «πιθανοί σύντροφοι» χωρίς άγχος.
  Καθώς όμως τα ζευγάρια δεν επικοινωνούν, καθώς δεν βρίσκονται μαζί σχεδόν καθόλου, λόγω της ψευδαίσθησης ότι με περισσότερες ώρες εργασίας θα επιβιώσουν,   αυξάνει η απομόνωση του καθενός μέσα σε μία σχέση.

  Όσο περνάει ο χρόνος, το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να συνηθίσει μία κατάσταση. Έτσι η ελπίδα γίνεται μία φυσιολογική στάση απέναντι στα πράγματα.
  Έτσι σήμερα πολλοί άνθρωποι φέρνουν στο μυαλό την εικόνα των ανθρώπων που όδευαν παθητικά σε ουρές στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Είχαν ακούσει ότι υπήρχαν θάλαμοι όπου από τα ντους δεν έβγαινε νερό αλλά θανατηφόρο αέριο.
Το μυαλό αντιδρούσε με τους έμφυτους μηχανισμούς που διαθέτει. Το συναίσθημα του φόβου, μετά από πολλές πορείες προς τους θαλάμους αυτούς είχε πάψει. Είχε «απομονωθεί» ως συνέπεια του καθημερινού άγχους. Πρόκειται για έναν μηχανισμό που χρησιμοποιείται και από έναν χειρούργο ιατρό, ασυνείδητα, καθώς «μονώνεται» ο φόβος στην θέα του αίματος, προκειμένου να λειτουργήσει στην δουλειά του. Σε μία τέτοια περίπτωση, πρόκειται για  μία «χρήσιμη» λειτουργία του μηχανισμού αυτού.

  Σε μία κοινωνία όμως, «ζαλισμένη» από τις «απειλές» για την επιβίωσή της, βλέπουμε ανθρώπους να εργάζονται, να κυκλοφορούν, σαν άψυχα ρομπότ, και την μοναξιά να αυξάνεται. Σήμερα βλέπουμε ότι οι άνθρωποι δεν κάνουν σχέδια για το απώτερο μέλλον. Απλά επιβιώνουν από την μια μέρα στην άλλη. Μόνο αντίδοτο, η πραγματική ανθρώπινη επαφή, το διώξιμο της ντροπής για τα οικονομικά προβλήματα και η πραγματική, «ζωντανή» ανθρώπινη επαφή με άλλους ανθρώπους. Η επικοινωνία με άλλους ανθρώπους, κάνει το άτομο να νιώθει πραγματικό μέλος μιας ομάδας, με κοινά χαρακτηριστικά και θέματα, με αποτέλεσμα να μειώνεται δραστικά το συναίσθημα του φόβου και το άγχος.
read more "Κοινωνική απομόνωση, άγχος και ανθρώπινες σχέσεις" Διαβάστε περισσότερα...