Ένα φάντασμα πλανάται..

Ένα φάντασμα πλανάται πάνω από τον κόσμο, μοιράζοντας του τυφλές ελπίδες, ουρλιάζοντας μανιφέστα χρεοκοπημένα, θαμπώνοντας με το κάλπικο μεγαλείο του τις εργατικές συνειδήσεις, σκοτώνοντας κάθε ακεραιότητα, τρομοκρατώντας τον με την τραγική απουσία του, φάντασμα προσωποποιημένο στο πρόσωπο ξοφλημένων δήθεν αριστεριστών, που με τους τηλεβόες τους  συνεχίζουν, όπως έκαναν πάντα, να οδηγούν  το προλεταριάτο στην πλάνη.

Το φάντασμα της νεόκοπης αριστεράς πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας, που στο βωμό της σοσιαλιστικής επανάστασης, όταν όλα υποτίθεται πως συντείνουν στην ελευθερία αλλα στη πραγματικότητα αποκλίνουν από αυτήν, όταν οι μεγαλύτερες πνευματικές και υλικές αντιφάσεις οξύνονται, εκείνο συνεχίζει να δωροδόκει τον απλό λαό με επίθετα και ουτοπίες, να θυσιάζει κάθε ακέραιη πολιτική συνείδηση μετατρέποντας την σε πλάνη ικανή να ικανοποιεί μονάχα τις σκοπιμότητες του.

Διότι, τι είναι πιο τραγικό, οι κρυφό υποστηρικτές της αντιπροσώπευσης έσπευσαν κατευθείαν να καλύψουν τα εκλογικά κενά με κάθε είδους αηδιαστικούς συμβιβασμούς. Ο πνευματικός κατακερματισμός της αριστεράς ήταν προ πολλού γνωστός, πρώτη φορά όμως, τόσο κατάφανα αδέλφια αλληλοεξοντώνονται, όχι ύστερα από απόφαση ενός τυράννου, ή, επειδή διαφωνούσαν για τα ζητήματα ή την πρακτική της επανάστασης, αλλά για συνταγματικά κατοχυρωμένες βουλευτικές καρέκλες. Όλες οι ιδέες, όσο κοντά η μακριά να βρίσκονταν από το πρότυπο, όλες σκοντάφτουν στα προνόμια του κοινοβουλευτισμού.

Η μήπως είναι τραγικό, που ενώ είναι  χαρακτηριστικό των εποχών παρατεταμένης κρίσεως όλες οι δυνάμεις που εκφράζουν θεωρητικά, έστω και με ανειλικρίνεια, τις δυνάμεις της λαϊκής έκφρασης να συσπειρώνονται, να παρατηρούμε αυτή την σύχγυση. Σύγχυση απόρροια της μικροπολιτικής τακτικής που εφαρμόζουν αυτοί οι δήθεν αριστεριστές η αριστερίσκοι, γιατί τι άλλο θα μπορούσε να είναι αυτή η έλλειψη συντονισμού, όταν τόσο καθαρά διαφαίνεται το υλικό αίτημα της ιστορίας για επανάσταση, από προβολή των συγκεκριμένων συμφερόντων της κάθε παράταξης?

Φιλότιμες είναι οι προσπάθειες των αναρχικών συντρόφων αριστερών, που τροφοδοτούμενοι από την εσώτερη βία συνδυασμένη με την παντελή άγνοια των βαθύτερων αιτιών, έχουν εναποθέσει κάθε διανοητικό τους κύτταρο στην διευκρίνιση των αποτελεσμάτων, και έχουν απορροφήσει με πάθος κάθε είδους ψέμα και διαφθορά μετουσιώνοντας τα σε οργή, οργή αποπροσανατολισμένη, άστοχη. Ωραίες είναι οι κινητοποιήσεις, ωραίες οι ‘’κόκκινες’’ πορείες, όμως ενώ όλοι τους σχεδόν έχουν διαπιστώσει το πλήθος των προβλημάτων και των αντιφάσεων της καπιταλιστικής δομής της κοινωνίας, όλοι τους συνεχίζουν να αγνοούν τα πραγματικά αίτια, χάνοντας κάθε είδους σχέση με την  ιστορία, μετατρέποντας σε καιροσκοπισμό την αεί αριστερή συνείδηση.

Να μην αναφερθώ σε αυτούς τους συνδικαλιστές που με τις πράξεις τους τόσο περίτρανα επιβεβαίωσαν τις διακηρύξεις των αστικών ιδεολογημάτων, πως και ένας προλετάριος με προνόμια είναι το ίδιο εύκολα διεφθαρμένος με όλους αυτούς τους κεφαλαιοκράτες. Αυτοί είναι δυστυχώς οι εκπρόσωποι των προλετάριων  κύριοι, που για άλλη μια φορά παίρνοντας την ευθύνη να εκπροσωπήσουν την συνδυασμένη βούληση των εργατών, την μετέτρεψαν σε μια νέα μορφή εκμετάλλευσης, παρόμοιας με εκείνη την εκμετάλλευση του κεφαλαίου. Όσες πορείες και να διοργανώσετε εσείς οι φωτισμένοι με το πνεύμα της εργατιάς, όσο και αν αυτές απηχήσουν στις μάζες και καταλήξουν σε παρουσία στο δρόμο, εσείς να θυμάστε πως είστε οι ίδιοι που κάνατε τον δρόμο την βιτρίνα  πίσω από την όποια κρύβετε τους τραπεζικούς σας λογαριασμούς στην Ελβετία.

Το βάρος των μέτρων για ακόμη μια φορά θα το σηκώσει ο ελληνικός λαός, όμως αυτή τη φορά, όπως και κάθε άλλη φορά άλλωστε, αλλά αυτή τη φορά περισσότερο, ο ελληνικός λαός θα σηκώσει το βάρος της δικής σας ασυνέπειας απέναντι του. Κάθε υγιείς αριστερή οντότητα πνίγηκε χαμένη ανάμεσα στον ωφελιμισμό σας και την πλήρη αμορφωσιά. Μην ξεχάσετε ποτέ, πως όλες οι κατακτήσεις, κάθε τι ευεργετικό για την κοινωνία, αφορά την σχέση του με όλους. Η δύναμη της αριστερής λογικής συνίσταται στο γεγονός της καθολικής διανομής των προνομιών, ώστε τότε να παψουν να υπάρχουν προνόμια. Όχι, στη καθολική διανομή της αφέλειας και της ανοησίας, επειδή τότε, μην εξαπατάστε, δεν θα πάψει να υπάρχει ανοησία, αλλά θα γίνει τμήμα της ημερήσιας διάταξης, σε πλήρη αρμονία με αυτό που έμελε να είναι η κινητήριος δύναμη της ιστορίας.