Η ζωή μεταφέρεται στον δρόμο, η δημιουργία παγώνει
και μένει σκελετωμένη στο χθες.
Κεντρικές οδοί μεταμορφώνονται,
οι άλλοτε διευθύνσεις σημείων αναφοράς, γίνονται πάγκοι βρόμικοι, απομεινάρια ζωής.
Η μαυρίλα επιταχύνεται
και η σκληρή εικόνα γίνεται αποδοχή.
Το κέντρο μιας πόλης χωρίς σκεπή,
χωρίς ζεστασιά, χωρίς προοπτική,
γίνεται γήπεδο του φόβου.
Οι παίχτες του λασπώνονται και χειροκροτούν.
Γιατί έτσι νομίζουν ότι θα κάνουν θόρυβο
και θα διασκεδάσουν.
Θέλουν να ξεχνούν το πράσινο χορτάρι, θέλουν να ξεχνούν την πρότερη εικόνα.
Τη μνήμη αλώνει ο φόβος,
την ελπίδα ποτίζει το φως.
Τι θα απογίνουμε αν αφεθούμε στην άλλη όψη;
Τι θα συμβεί αν όλα βαφτούν μαύρα;
Τίποτα.
Και οι δρόμοι χαράχτηκαν γι’ ανοίγματα.
Η λειτουργία τους επανέρχεται.
Πηγή: protagon.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου