Φοιτητικές Εκλογές 16ης Μαΐου

Η νεοελληνική τραγωδία, μετά τις εθνικές εκλογές τις 6 Μαΐου, εκτυλίχτηκε προσφάτως και με τις φοιτητικές εκλογές. To σκηνικό μετατοπίστηκε απο το εθνικό επίπεδο στο φοιτητικό και η πρώτη αριστοφανική τραγωδία ξεκίνησε. Έχω αισθανθεί αρκετές φορές γραφικός κάνοντας συζητήσεις με παιδιά που ανήκουν στα συνδικαλιστικά ( με όλη την νεοελληνική μεταφυσική διάσταση του όρου)  όργανα των φοιτητών. Τις περισσότερες φορές αισθάνομαι την ανάγκη να τους ρωτήσω, ποιος σας επέλεξε για αντιπροσώπους των φοιτητών. Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι προφανής. ‘’Μα, το 60% του φοιτητικού σώματος’’ θα έλεγε ένας Δαπίτης  και οι απαντήσεις θα ακλουθούσαν κλιμακωτή πορεία μέχρι και την τελευταία παράταξη.

Το παράδοξο όμως και αυτών των εκλογών, αλλά και των προηγούμενων, και οι φήμες λένε και των επόμενων επίσης, είναι πως από το σύνολο των 18.000 ( τα εγγεγραμμένα μελή στο Compus) φοιτητών του Πανεπιστήμιου Μακεδονίας, όσο δηλαδή με αφορά τουλάχιστον επί του παρόντος το ζήτημα, ψήφισαν μόλις οι 2.500 (http://www.nka.gr/modules.php?name=Foititikes). Συνεπώς, όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί εύκολα να υπολογίσει τα πραγματικά ποσοστά των φοιτητικών παρατάξεων στις εκλογές, και να αντιτείνει ας πούμε στους μεν αυτοδύναμους, πόσο αυτοδύναμοι είναι, ή στους δε λοιπούς, πόσο λειψή είναι...

Κάποια από αυτές τις μέρες λοιπόν επικοινώνησα με έναν φίλο μου μέσω Skype. Ο φίλος κατάγεται και σπουδάζει στο εξωτερικό. Αφού συζητήσαμε τα προσωπικά μας, και αναλύσαμε εκτενώς την ελληνική επικαιρότητα, η συζήτηση πήγε στο θέμα των φοιτητικών παρατάξεων. Εξηγώντας του την άνωθεν κατάσταση, έμεινε έκπληκτος με τον ‘’βαθμό αδράνειας που επιδεικνύουν οι Έλληνες Φοιτητές σε θέματα πολιτικής’’.

Σε αυτό το σημείο του εξήγησα πως, αυτό που ονομάζει πολιτική είναι ένα σύνολο ιδεών και δραστηριοτήτων, που ασκούνται και αναπαράγονται από ένα υποκείμενο το όποιο αναγνωρίζει τον εαυτό του ως πολίτικο δρών. Το δικό μας υποκείμενο, το φοιτητικό υποκείμενο επί της παρούσης, αφού πρώτα υπέκυψε στα δελεαστικά διλλήματα του εκάστου κομματικού μηχανισμού που εκπροσωπεί, συνέχισε την ελληνική παράδοση 180 ετών, που θέλει τα υποκείμενα να εκφράζονται συλλογικά για να αυξάνονται ιδιωτικά, ικανοποιώντας αποκλειστικά ατομικές φιλοδοξίες. Ως παράδειγμα του έφερα τους φοιτητοπατέρες μας (students aged like my father), και ομολογουμένως, δυσκολεύτηκα αρκετά να τον πείσω για την ύπαρξη τους.

Συμφωνήσαμε ότι δεν το παρακάνω, και συνέχισα να του εξηγώ πως οι παρατάξεις, τα υποκείμενα μας, αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους ως δυνάμεις αλλαγών που μετουσιώνουν την φοιτητική πραγματικότητα προς το καλύτερο. Πράγματι, αν παραμερίσεις την εύλογη καχυποψία που θέλει έναν μηχανισμό που παρήχθησε από έναν άλλον εκφυλισμένο μηχανισμό εξίσου εκφυλισμένο, όπως μας ενημερωνουν και τα εκλογικα τους διαφημιστικα, ολοι τους αγωνίστηκαν και όλοι τους επέτυχαν θετικές αλλαγές. Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται όμως, ενώ όπως φαίνεται το αντιλαμβάνονται οι υπόλοιποι 16.000 ( η αυτοδυναμία καταργείται με ένα ποσό 2000 επιπλέον αμέτοχων στις εκλογές) , είναι πως όσα κατάφεραν ήταν άμεσα διεκδικήσιμα, με την έννοια ότι όφειλαν αν σέβονταν τους υπόλοιπους 2.500 να τα διεκδικήσουν, και θεσμικώς εφικτά, εφόσον παρηχθησαν μέσα σε έναν ορισμένο θεσμικό συσχετισμό (θα πούμε περισσότερα στη συνέχεια). Αφήσαμε ασχολίαστο  το - ‘’οργανώνουμε πάρτη, και φροντίζουμε για την διασκέδαση σας’’.

Προσπάθησα βέβαια να υπερασπιστώ αυτά τα παιδιά, την μεγαλύτερη μάζα των μελών των φοιτητικών παρατάξεων. Του εξήγησα πως στην ουσία ως όργανα οι παρατάξεις, αν και ποτέ δεν μας άρεσαν οι μηχανιστικές αναλύσεις, συγκροτούν  τρεις πυρήνες. Την αφελής βάση που επιθυμεί να απολαμβάνει των προνομίων ( alcohol, soft drugs, nice chicks, a chance in socializing ) και που αναλαμβάνει χρέη αφισοκολλητών. Κατά το μεγαλύτερο της ποσοστό, άτομα αυτής της μάζας εγκαταλείπουν τις παρατάξεις όταν αντιλαμβάνονται τον βαθμό εκμετάλλευσης ή τον βαθμό σοβαρότητας των εξελίξεων σε επίπεδο κοινωνίας. Ο δεύτερος πυρήνας είναι τα μικρά-μεγάλα στελέχη(κανείς δεν ξέρει την αληθινή επιρροή τους και τον βαθμό συγγένειας με τον χ βουλευτή), που συνήθως είναι πιο κοντά στα πράγματα και διαθέτουν τις περισσότερες γνωριμίες, για να εξασφαλίζουν στα μελή διάφορα προνόμια που θα διαιωνίζουν τις αυτοδυναμίες (= προς όφελος των δικών τους φιλοδοξιών) αλλά και τον διασυρμό του φοιτητικού κινήματος. Τέλος, υπάρχουν και ορισμένοι ιδεολόγοι ( στις αριστερά διακείμενες παρατάξεις είναι λίγο πολύ όλοι τους), που συνήθως συντάσσουν τα πολιτικά κείμενα των παρατάξεων και χαίρουν μεγάλης εκτίμησης από τους καθηγητές που πρόσκεινται στον ιδεολογικό και κομματικό χώρο που αντιπροσωπεύουν οι εν λογω φοιτητές.

Βέβαια, υπάρχουν διαφορές από παράταξη σε παράταξη, από κατηγορία σε κατηγορία. Ας μην ξεχνάμε ότι εκτός από τα ερεθίσματα που δέχεται η παράταξη από τα άνω, και ως εκ τούτου, κουβαλά όλες τις παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος, αλλά και την ύπαρξη πόλων ανοησίας, ημιμάθειας και δηθενιάς στις τάξεις τους, υπάρχουν πολλά σοβαρά άτομα που δυστυχώς δεν βρήκαν που αλλού να διοχετεύσουν την ακεραιότητα και πολιτική τους συνέπεια.

Ο φίλος μου έμεινε άφωνος. Και να σκεφτεί κανείς ότι δεν αναφέρθηκα σε θέματα πληρωμένων μποξέρ που γρονθοκοπούν όταν κάτι δεν πάει σύμφωνα με το σχέδιο, σε σαμποτάζ αυτόνομων δράσεων, σε τραμπουκισμούς μεταξύ των παρατάξεων και σε συστήματα συναλλαγών μεταξύ καθηγητών και φοιτητών. Για του λόγου το αληθές, δεν το έκανα επειδή κρίνω πως τούτα εδώ τα θέματα ανήκουν στην σφαίρα των συνομωσιών, όμως και  εμπειρική βάση να έχουν, δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματική, σοβαρή αλλά αφελής, μείζονα βάση των παρατάξεων, το 85% των μελών τους, αλλα με μία μικρή γραφειοκρατική ολιγραρχία ( με το μάτι υπολογισμένο).

Η συζήτηση είχε φουντώσει και ο φίλος μου ένιωσε την ανάγκη να με παρηγορήσει λέγοντας μου τι συμβαίνει με το φοιτητικό κίνημα στην δική του χώρα. Μου μίλησε καταρχάς για ένα ανοιχτό κύκλωμα μεταξύ οργανώσεων που δεν αντιπροσωπεύουν πολιτικά κόμματα, αλλά πολιτικές τάσεις. Ένα είδος  πολιτικού καταμερισμού εργασίας μέσα στα πανεπιστήμια. Φυσικά και σε αυτό το είδος οργάνωσης δεν έλειπαν οι εντάσεις μεταξύ των φοιτητών, όμως αυτό που υπερίσχυε συνήθως ήταν η συνεργασία, η κοινή εντύπωση για την ύπαρξη ενιαίου στόχου, η τόσο παρεξηγημένη έννοια της αλληλεγγύης.

Μου μίλησε επίσης για το άνοιγμα του φοιτητικού συλλόγου προς την κοινωνία.

1)      Κύκλους δραστηριοτήτων χωρισμένους σε 4 τμήματα( Περιβαλλοντικό, Αθλητικό, Πολιτισμικό, Κοινωνικό ),  που περιλαμβάνουν 3 μήνες. Στο τρίτο τρίμηνο του τρέχοντος ακαδημαϊκού έτους, και σε συνεργασία με φοιτητές των φιλολογικών σχολών επιμελήθηκαν ανατύπωση και μεταφράσεις (αναρτημένες στην πανεπιστημιακή ιστοσελίδα) σημαντικών λογοτεχνών (εμείς να δω πότε θα εξελληνίσουμε τον Αξελό, τον Καστοριάδη και τους λοιπούς). Το καλοκαίρι , με τα εγκαίνια του περιβαλλοντικού κύκλου, θα διοργανωθεί  φεστιβάλ σε συνεργασία με διάφορες  Μ.Κ.Ο αλλά και επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, καθώς επίσης και συζητήσεις από αρμόδιους καθηγητές άλλων πανεπιστημίων.

2)      Στον επίσημο δικτυότοπο τους μπορούν να βρεθούν σημειώσεις και εργασίες, θέματα εξετάσεων και ενότητες διαλόγων. Επίσης αναρτώνται μελέτες από την Στατιστική Οργάνωση του πανεπιστήμιου (νεοσυσταθείσα), στην οποία συμμετέχει όποιος επιθυμεί , οικειοθελώς, αλλά και υλικό για την εκπόνηση εργασιών. Μεγάλη έμφαση έδωσαν στον τομέα των ερευνών σε καίρια κοινωνικά ζητήματα ενώ υπάρχει και διαρκής ενημέρωση για τις δραστηριότητες τους αλλά και ανοιχτοί διάλογοι για την επέκταση των προγραμμάτων τους, σε συνεργασία και με άλλα πανεπιστήμια.

3)      Επιμελήθηκαν και εφάρμοσαν ενημερωτικά προγράμματα. Συγκεκριμένα έδωσαν στη δημοσιότητα τηλέφωνα από επιτροπές που συστάθηκαν ειδικά για την ενημέρωση και κατατόπιση των υποψήφιων φοιτητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης . Δόθηκε επίσης έμφαση σε ενημερωτικά προγράμματα μέσα στα Λύκεια, με διαλέξεις  για τις τρέχουσες συγκυρίες και συμβουλές σε πρακτικά ζητήματα. Τέλος καλύφθηκαν αφιλοκερδώς θέσεις σε μουσεία, με έρευνες και ενημερώσεις των επισκεπτών.

4)      Διοργανώθηκαν δράσεις για ανάπλαση πάρκων, καθαρισμό σκουπιδιών, παζάρια βιβλίων και ρούχων, ποδηλατοδρομίες, μουσικά φεστιβάλ.

5)      Συγκροτήθηκε μέτωπο αγώνα μεταξύ των φοιτητών, με κοινή απόφαση την παραχώρηση θεσμικών δυνατοτήτων στα πλαίσια του φοιτητικού κινήματος, ενώ η ίδια η πραγματικότητα του πανεπιστήμιου όφειλε να αναδιοργανωθεί από τα κάτω στα πλαίσια μιας άμεσης και λειτουργικά αδιάφθορης δημοκρατίας.

Το τελευταίο το βρήκα ιδιαίτερα σημαντικό. Αυτό τους έδινε την δυνατότητα να παίζουν ενεργό ρόλο σε θέματα που αφορούν  το μέλλον, καθώς είχαν λόγο σε ζωτικής σημασίας λειτουργίες μέσα στο πανεπιστήμιο. Ο θεσμός που συγκροτεί ένα πλαίσιο δίνει περιθώρια και ελευθερίες μέχρι το καθορισμένο όριο. Αυτό είναι αυτονόητο όμως, όταν διαβάζει κανείς τις ‘’επιτυχίες’’ των ελληνικών παρατάξεων οφείλει να αντιλαμβάνεται, με γνώμονα το προηγούμενο, ότι δεν ήταν η επέκταση των θεσμικών πλαισίων που λειτούργησε, αλλά η μετατόπιση από μια υποτονική κατάσταση σε μια άλλη (και αυτό δεν σημαίνει και πάλι οτι κινείται ακριβώς πάνω στο όριο που σημματοδοτεί τις πλήρεις δυνατότητες της).

Ωστόσο συμβαίνει και κάτι άλλο. Ότι ακριβώς λόγο της αδυναμίας έκφρασης και πραγμάτωσης των φοιτητικών στόχων, αλλά και του περιορισμένου πλαισίου κίνησης, τις πιέσεις αναλαμβάνουν να μεταβιβάσουν ορισμένοι καθηγητές, που και σε αυτή τη περίπτωση επικαλούνται κομματικές εύνοιες και πρίμα αεράκια. Όταν λοιπόν ο συσχετισμός είναι αποτρεπτικός τουλάχιστον οι φωνές μας διαχέονται στο κενό. Δυστυχώς το φοιτητικό υποκείμενο σωπαίνει εκκωφαντικά , οι φοιτητικές παρατάξεις είναι αγκυλωμένες στους –ισμούς τους, που κατάντησαν αφορισμοί του φοιτητικού κινήματος, και όλο και περισσότεροι είναι οι απογοητευμένοι από την πανεπιστημιακή και ειδικότερα φοιτητική τους πραγματικότητα.

Κάνοντας μια σύντομη ανάλυση στις κατακτήσεις του κινήματος στην άλλη χώρα, τουλάχιστον, αν και κάπως χοντροκομμένα, διαπιστώσαμε την ύπαρξη ενός ορίζοντα λογικής και ρεαλισμού. Πράγματα που για να μπορέσουν να αντικειμενοποιηθούν απαιτείται μονάχα οργάνωση και καλή θέληση (ίσως και κάποιο χρηματικό ποσό, μικρό ως προς την σπουδαιότητα τους). Δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι έλλειπε η θέληση στην πλειοψηφία των ελλήνων φοιτητών, όμως εκεί που πάσχουμε είναι η οργάνωση.

Για το τέλος, θα αρκεστώ να πω σε όσους, κάνοντας πολιτική την συνήθης νεοελληνική τακτική του- βαφτίζω ως ιδεαλιστικό το ασύμφορο για τις φιλοδοξίες μου και εξιδανικεύω ότι είναι αυτό που με συμφέρει, πως αν αισθάνονται ότι πρόκειται για ευσεβής πόθους, για όνειρα θερινής νυκτός, για πλασματικές Εδέμ, τότε δεν ξεγελάν μόνο τους συμφοιτητές τους αλλά και τους ίδιους. Όσοι αυνανίζονται πνευματικά και υλιστικά με το φοιτητικό κίνημα οφείλουν επιτέλους να υποβάλλουν τους εαυτούς τους και τις παρατάξεις που εκπροσωπούν σε κριτική. Δεν ενοχλούμαι από τις παρατάξεις, ενοχλούμαι από τις ''ηγεσίες τους'', ή μάλλον από όσους δεν συνιστούν την πραγματική τους βάση, και αυτό που με πληγώνει είναι όχι η ύπαρξη τους, αλλά όλα εκείνα που  θα μπορούσαμε να πετύχουμε αν δεν συντηρούσαμε τις λογικές τους.

ΥΓ Ο φίλος μου ήταν φανταστικός.

read more "Φοιτητικές Εκλογές 16ης Μαΐου" Διαβάστε περισσότερα...