Το νέο ( ; ) πολιτικό σύστημα

Η κατάσταση του πολιτικού συστήματος, δυο μόλις εβδομάδες πριν από τις εθνικές εκλογές, φαίνεται να είναι έκρυθμη. Ειπώθηκαν πολλά περί λαϊκής ετυμηγορίας ενώ το διακύβευμα των εκλογών έγινε εργαλείο για την επιδίωξη των μικροκομματικών συμφερόντων που εδώ και μισό περίπου αιώνα καταδυναστεύουν τον ελληνικό Λαό. Αυτή η σύγχυση όχι μόνο δεν είναι θεμιτή, αλλά φαίνεται να υπονομεύει το μέλλον της χώρας. Υπάρχουν ορισμένοι που έσπευσαν, παρατηρώντας την ατονία του λεγόμενου δικομματισμού, όπως εκφράστηκε από τις κάλπες, να μιλήσουν για την ανάδυση ενός νέου, δικαιότερου και κοινωνικά προσανατολισμένου συστήματος.

Η πεποίθηση αυτή εκφράστηκε στη βάση μιας μάλλον αυθαίρετης διανομής των ευθυνών, σε μια εποχή που η ευθύνη μοιάζει με ωρολογιακή βόμβα που μεταλαμπαδεύεται από χέρι σε χέρι σαν συμβόλαιο πολιτικής καταστροφής. Το πολιτικό σύστημα, το ‘’παλαιό’’ πολιτικό σύστημα, όχι μόνο δεν είναι έκπτωτο αλλά έχει εσωτερικεύσει, σαν ένα γνήσιο κύκνειο άσμα, όλο το μένος της πολιτικής του ανισορροπίας. Υποστηρίζω ότι αυτό που βιώνουμε δεν είναι το τέλος ενός πολιτικού συστήματος και της συνακόλουθης πολιτικής πρακτικής του αλλά η πλήρης ξεδίπλωση των λειτουργικών και θεωρητικών του αδιεξόδων.

Μήπως οι δυνάμεις που εκφράζουν αυτή την επικείμενη πολιτική αλλαγή δεν προέρχονται από το ίδιο κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον που εξέθρεψαν οι δεκαετίες του 90’, του 00’ και του 10’ ; είναι εφικτό να εμποδίσουμε την διείσδυση του παρελθόντος στο παρόν; και το κοινωνικό συμβόλαιο, το συμβόλαιο που ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του καθορίζει την πολιτική, κοινωνική, οικονομική και πολιτισμική ζωή ενός τόπου άραγε δεν έχει δυο συμβαλλομένους ;

 Ανεξάρτητα από το εκλογικό ποσοστό, το μερίδιο διακυβέρνησης που αναλήφθηκε από κάθε μια πολιτική δύναμη, η κυβέρνηση είναι πρωτίστως μια ενιαία δύναμη με κοινά χαρακτηριστικά. Το ΠΑ.ΣΟΚ και Ν.Δ επωμιστήκαν το βάρος της ευθύνης που τους αναλογεί, όμως υπάρχει ένα βάρος, ή μια ευθύνη που αναλογεί στον καθένα, και αυτή είναι η ευθύνη της Δημοκρατίας. Αναλογεί στο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ που τόσα χρόνια στο εσωτερικό του έτρεφε την αντινομία στα πολιτικά πράγματα, με τις ιδεολογικές του εμμονές να ενισχύουν σε αυτό, αναλογεί στο Κ.Κ.Ε που ως κόμμα που συμμετάσχει στις αντιπροσωπευτικές διαδικασίες, στο όνομα ενός άκαμπτου φιλο-εξουσιαστικού κομμουνισμού, ποτέ δεν ανέλαβε ευθύνες , και δεν το έκανε ακόμη και στην πιο κρίσιμη στιγμή της νεότερης ιστορίας μας, για να εισπράττει το 5 % που εισέπραττε. Αναλογεί ακόμη και σε αυτές τις δυνάμεις  που είχαν την τύχη, διότι αυτή είναι η εντύπωση που αποκομίζετε, ότι ήταν θέμα αποκλειστικά τύχης, να μην υπογράψουν το Μνημόνιο.

Βεβαίως, αυτό που επιχειρείται δεν είναι να αποδοθεί εξίσου η ευθύνη. Η άσκηση της εξουσίας απορροφά το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης. Αυτό είναι αδιάψευστο. Όμως η άσκηση της εξουσίας είναι συλλογική ευθύνη, όλων των πολιτικών δυνάμεων, που το καθένα συνεισφέρει με την ακεραιότητα του και το πολιτικό του αισθητήριο στην  κοινωνική ζωή αυτού του τόπου. Υπενθυμίζω μονάχα, πως σε άλλες εποχές, όπως τουλάχιστον φάνηκε εκ των υστέρων, η πολιτική ευθύνη της αντιπολίτευσης ήταν επαυξημένη, μεγαλύτερη ίσως από εκείνη της κυβέρνησης ( κατά τη διάρκεια του Διχασμού, του Εμφυλίου αλλά και μετεμφυλιακά, όταν αντί οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας να συμπράττουν, καλλιεργούσαν την διχόνοια στον ελληνικό Λαό για να ικανοποιούν τις ματαιοδοξίες τους  ).

Παρόλο που δεν υπάρχει κάποιο ποσοτικό κριτήριο για την μέτρηση αυτού που ονομάζω ευθύνη, σίγουρα υπάρχει κριτήριο που να ορίζει την μεταβολή σε ένα πολιτικό σύστημα. Μόνο που αυτό το κριτήριο εδώ δεν θα πρέπει να είναι το ποσοτικό, το αριθμητικό. Πίσω από τα νούμερα κρύβονται συνειδήσεις. Ας αναρωτηθούμε όλοι μαζί λοιπόν ποια ήταν εκείνη η εξέλιξη, η θετική εξέλιξη, που να μας κάνει να ελπίζουμε στην αναδημιουργία της ελληνικής πολιτικής πρακτικής. Αυτό που εκφράζεται εδώ δεν είναι η αίσθηση της απαισιοδοξίας αλλά μιας έντονης ανάγκης να υποβληθεί το παρόν στην κριτική, στην κριτική της αλήθειας.

Στις εκλογές της 6^ης Μαΐου καταδικάστηκε το παρελθόν, να λοιπόν και η συρρίκνωση της εκλογικής δύναμης του ΠΑ.ΣΟΚ  και της Νέας Δημοκρατίας. Όμως καταδικάζω σημαίνει υποβάλω σε κριτική, και αμφιβάλω αν κανείς υπέβαλλε στην κριτική το παρελθόν, τόσο από τους άρχοντας όσο και από τους αρχόμενους. Εκτός από μια εύλογη αλλά μάλλον συμπυκνωμένη και ρηχή εκτίμηση της τελευταίας κυβέρνησης, ελάχιστα ασχοληθήκαμε με το ζήτημα ( όχι μόνο τώρα, αλλά και ιστορικά ) . Το αίτημα της αυτοκριτικής είναι καίριο, διότι μόνο αυτό θα μας επιτρέψει να αναλογιστούμε και το δικό μας μερίδιο ευθύνης. Δεν τα ‘’φάγαμε μαζί’’, όμως καλλιεργήσαμε μια συγκεκριμένη λογική, μια λογική που δεν συνάδει με το πρότυπο του πολίτη μιας σύγχρονης δημοκρατίας (έστω και ευνουχισμένης), και απόψε η κριτική μας είναι η κριτική μας αποκλειστικά απέναντι στους άλλους. Μια μάλλον απελπισμένη κριτική που τροφοδοτείται από την νεοελληνική ιδιοτέλεια. Ελληνικέ Λαέ δεν ‘’φταίνε μόνο οι Αμερικάνοι’’, δεν φταίει η Χούντα για τα δεινά σου ή τα Μ.Μ.Ε, δεν φταίει αποκλειστικά ο Παπανδρέου ούτε και ο γείτονας σου. Κι εσύ, μην με αποπαίρνεις, έχεις ένα τεράστιο μερίδιο ευθύνης, και δια της ψήφου σου αλλά κυρίως δια του αντιδημοκρατικού, εγωιστικού ψυχισμού σου, που φοβήθηκες να αποβάλλεις.

Στις εκλογές της 17^ης Ιουνίου δεν πρέπει να καταδικαστεί το μέλλον, όμως για να μην καταδικαστεί πρέπει να σκεφτούμε συνετά. Η οργή ποτέ δεν ήταν καλός σύμβουλος. Όταν δεν δίνουν οι πολιτικοί ηγέτες μαθήματα στους Λαούς, δίνουν οι Λαοί μαθήματα στους ηγέτες. Ας είναι το μάθημα η αρχή ενός γόνιμου διαλόγου με την Ιστορία, με το εκφυλισμένο παρελθόν μας. Δεν θα συζητήσουμε με την χαμένη αίγλη μας, η νοσταλγία, κατά μια έννοια, είναι άρνηση της πραγματικότητας. Ας συζητήσουμε για την ανοικοδόμηση του μέλλοντος.

Δυστυχώς συνοψίζοντας, οι προϋποθέσεις, που συνιστούν γερά θεμέλια, ακόμη δεν έχουν ευθυγραμμιστει με την αλλαγή. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, μέσα από την κρίση, κανένα νέο μόρφωμα, τουλάχιστον κατά την γνώμη μου, δεν προέκυψε, ικανό να αναλάβει τον σχεδιασμό του μέλλοντος. Η δυναμική που παρουσιάστηκε ήταν μια αντίστροφη δυναμική, μια δυναμική προς τα πίσω, προς το μέρος εκείνο της ιστορίας που θα θέλαμε να ξεχάσουμε. Ο λαϊκισμός, η κατεξοχήν εκδήλωση της εκμετάλλευσης της δημοκρατίας, η καταστρατήγηση της ελευθερογνωμιάς, η άμετρη δημοκρατία στην πλήρη ξεδίπλωση της, εμπλουτίστηκε για να ανταποκρίνεται στις νέες κομματικές ανάγκες, που εν γένει  δεν είναι ανάγκες του Λαού. Όλοι εκείνοι που διατείνονται  ότι αγωνίζονται για το καλό του Έθνους, φρόντισαν να διαχωρίσουν το έθνος από τον Λαό του και τα συμφέροντα του. Γιατί τι είναι το έθνος, σε πείσμα όλων εκείνων που του προσάπτουν μεταφυσικές ιδιότητες, παρά μια κοινωνική πραγματικότητα, τόσο κοινωνική όσο και η κοινωνία του; ο Λαός του;

Η αντιμετώπιση των οικονομικών θεμάτων συμπίπτει σαφώς με την ύπαρξη μιας ισχυρής, όχι σε έδρες αλλά σε ποιότητα, κυβέρνησης. Η ύπαρξη μιας τέτοιας βουλής είναι ευθύνη όλων μας, συλλογική ευθύνη που διέρχεται, επίσης, από την ιδιότητα του καθένα ξεχωριστά. Αν επιθυμούμε να βγούμε από αυτήν την κατάσταση πλουσιότεροι, ή μη χρεωκοπημένοι, είναι άλλο από το να βγούμε περισσότερο σοφοί. Όχι μόνο για να φιλτράρουμε το σήμερα υπό το πρίσμα της σύνεσης που διέπει έναν αληθινά δημοκρατικό πολίτη, αλλά και για να κάνουμε το άνοιγμα μας στο χρόνο με μεγαλύτερη βεβαιότητα.

read more "Το νέο ( ; ) πολιτικό σύστημα" Διαβάστε περισσότερα...

Φοιτητικές Εκλογές 16ης Μαΐου

Η νεοελληνική τραγωδία, μετά τις εθνικές εκλογές τις 6 Μαΐου, εκτυλίχτηκε προσφάτως και με τις φοιτητικές εκλογές. To σκηνικό μετατοπίστηκε απο το εθνικό επίπεδο στο φοιτητικό και η πρώτη αριστοφανική τραγωδία ξεκίνησε. Έχω αισθανθεί αρκετές φορές γραφικός κάνοντας συζητήσεις με παιδιά που ανήκουν στα συνδικαλιστικά ( με όλη την νεοελληνική μεταφυσική διάσταση του όρου)  όργανα των φοιτητών. Τις περισσότερες φορές αισθάνομαι την ανάγκη να τους ρωτήσω, ποιος σας επέλεξε για αντιπροσώπους των φοιτητών. Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι προφανής. ‘’Μα, το 60% του φοιτητικού σώματος’’ θα έλεγε ένας Δαπίτης  και οι απαντήσεις θα ακλουθούσαν κλιμακωτή πορεία μέχρι και την τελευταία παράταξη.

Το παράδοξο όμως και αυτών των εκλογών, αλλά και των προηγούμενων, και οι φήμες λένε και των επόμενων επίσης, είναι πως από το σύνολο των 18.000 ( τα εγγεγραμμένα μελή στο Compus) φοιτητών του Πανεπιστήμιου Μακεδονίας, όσο δηλαδή με αφορά τουλάχιστον επί του παρόντος το ζήτημα, ψήφισαν μόλις οι 2.500 (http://www.nka.gr/modules.php?name=Foititikes). Συνεπώς, όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί εύκολα να υπολογίσει τα πραγματικά ποσοστά των φοιτητικών παρατάξεων στις εκλογές, και να αντιτείνει ας πούμε στους μεν αυτοδύναμους, πόσο αυτοδύναμοι είναι, ή στους δε λοιπούς, πόσο λειψή είναι...

Κάποια από αυτές τις μέρες λοιπόν επικοινώνησα με έναν φίλο μου μέσω Skype. Ο φίλος κατάγεται και σπουδάζει στο εξωτερικό. Αφού συζητήσαμε τα προσωπικά μας, και αναλύσαμε εκτενώς την ελληνική επικαιρότητα, η συζήτηση πήγε στο θέμα των φοιτητικών παρατάξεων. Εξηγώντας του την άνωθεν κατάσταση, έμεινε έκπληκτος με τον ‘’βαθμό αδράνειας που επιδεικνύουν οι Έλληνες Φοιτητές σε θέματα πολιτικής’’.

Σε αυτό το σημείο του εξήγησα πως, αυτό που ονομάζει πολιτική είναι ένα σύνολο ιδεών και δραστηριοτήτων, που ασκούνται και αναπαράγονται από ένα υποκείμενο το όποιο αναγνωρίζει τον εαυτό του ως πολίτικο δρών. Το δικό μας υποκείμενο, το φοιτητικό υποκείμενο επί της παρούσης, αφού πρώτα υπέκυψε στα δελεαστικά διλλήματα του εκάστου κομματικού μηχανισμού που εκπροσωπεί, συνέχισε την ελληνική παράδοση 180 ετών, που θέλει τα υποκείμενα να εκφράζονται συλλογικά για να αυξάνονται ιδιωτικά, ικανοποιώντας αποκλειστικά ατομικές φιλοδοξίες. Ως παράδειγμα του έφερα τους φοιτητοπατέρες μας (students aged like my father), και ομολογουμένως, δυσκολεύτηκα αρκετά να τον πείσω για την ύπαρξη τους.

Συμφωνήσαμε ότι δεν το παρακάνω, και συνέχισα να του εξηγώ πως οι παρατάξεις, τα υποκείμενα μας, αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους ως δυνάμεις αλλαγών που μετουσιώνουν την φοιτητική πραγματικότητα προς το καλύτερο. Πράγματι, αν παραμερίσεις την εύλογη καχυποψία που θέλει έναν μηχανισμό που παρήχθησε από έναν άλλον εκφυλισμένο μηχανισμό εξίσου εκφυλισμένο, όπως μας ενημερωνουν και τα εκλογικα τους διαφημιστικα, ολοι τους αγωνίστηκαν και όλοι τους επέτυχαν θετικές αλλαγές. Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται όμως, ενώ όπως φαίνεται το αντιλαμβάνονται οι υπόλοιποι 16.000 ( η αυτοδυναμία καταργείται με ένα ποσό 2000 επιπλέον αμέτοχων στις εκλογές) , είναι πως όσα κατάφεραν ήταν άμεσα διεκδικήσιμα, με την έννοια ότι όφειλαν αν σέβονταν τους υπόλοιπους 2.500 να τα διεκδικήσουν, και θεσμικώς εφικτά, εφόσον παρηχθησαν μέσα σε έναν ορισμένο θεσμικό συσχετισμό (θα πούμε περισσότερα στη συνέχεια). Αφήσαμε ασχολίαστο  το - ‘’οργανώνουμε πάρτη, και φροντίζουμε για την διασκέδαση σας’’.

Προσπάθησα βέβαια να υπερασπιστώ αυτά τα παιδιά, την μεγαλύτερη μάζα των μελών των φοιτητικών παρατάξεων. Του εξήγησα πως στην ουσία ως όργανα οι παρατάξεις, αν και ποτέ δεν μας άρεσαν οι μηχανιστικές αναλύσεις, συγκροτούν  τρεις πυρήνες. Την αφελής βάση που επιθυμεί να απολαμβάνει των προνομίων ( alcohol, soft drugs, nice chicks, a chance in socializing ) και που αναλαμβάνει χρέη αφισοκολλητών. Κατά το μεγαλύτερο της ποσοστό, άτομα αυτής της μάζας εγκαταλείπουν τις παρατάξεις όταν αντιλαμβάνονται τον βαθμό εκμετάλλευσης ή τον βαθμό σοβαρότητας των εξελίξεων σε επίπεδο κοινωνίας. Ο δεύτερος πυρήνας είναι τα μικρά-μεγάλα στελέχη(κανείς δεν ξέρει την αληθινή επιρροή τους και τον βαθμό συγγένειας με τον χ βουλευτή), που συνήθως είναι πιο κοντά στα πράγματα και διαθέτουν τις περισσότερες γνωριμίες, για να εξασφαλίζουν στα μελή διάφορα προνόμια που θα διαιωνίζουν τις αυτοδυναμίες (= προς όφελος των δικών τους φιλοδοξιών) αλλά και τον διασυρμό του φοιτητικού κινήματος. Τέλος, υπάρχουν και ορισμένοι ιδεολόγοι ( στις αριστερά διακείμενες παρατάξεις είναι λίγο πολύ όλοι τους), που συνήθως συντάσσουν τα πολιτικά κείμενα των παρατάξεων και χαίρουν μεγάλης εκτίμησης από τους καθηγητές που πρόσκεινται στον ιδεολογικό και κομματικό χώρο που αντιπροσωπεύουν οι εν λογω φοιτητές.

Βέβαια, υπάρχουν διαφορές από παράταξη σε παράταξη, από κατηγορία σε κατηγορία. Ας μην ξεχνάμε ότι εκτός από τα ερεθίσματα που δέχεται η παράταξη από τα άνω, και ως εκ τούτου, κουβαλά όλες τις παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος, αλλά και την ύπαρξη πόλων ανοησίας, ημιμάθειας και δηθενιάς στις τάξεις τους, υπάρχουν πολλά σοβαρά άτομα που δυστυχώς δεν βρήκαν που αλλού να διοχετεύσουν την ακεραιότητα και πολιτική τους συνέπεια.

Ο φίλος μου έμεινε άφωνος. Και να σκεφτεί κανείς ότι δεν αναφέρθηκα σε θέματα πληρωμένων μποξέρ που γρονθοκοπούν όταν κάτι δεν πάει σύμφωνα με το σχέδιο, σε σαμποτάζ αυτόνομων δράσεων, σε τραμπουκισμούς μεταξύ των παρατάξεων και σε συστήματα συναλλαγών μεταξύ καθηγητών και φοιτητών. Για του λόγου το αληθές, δεν το έκανα επειδή κρίνω πως τούτα εδώ τα θέματα ανήκουν στην σφαίρα των συνομωσιών, όμως και  εμπειρική βάση να έχουν, δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματική, σοβαρή αλλά αφελής, μείζονα βάση των παρατάξεων, το 85% των μελών τους, αλλα με μία μικρή γραφειοκρατική ολιγραρχία ( με το μάτι υπολογισμένο).

Η συζήτηση είχε φουντώσει και ο φίλος μου ένιωσε την ανάγκη να με παρηγορήσει λέγοντας μου τι συμβαίνει με το φοιτητικό κίνημα στην δική του χώρα. Μου μίλησε καταρχάς για ένα ανοιχτό κύκλωμα μεταξύ οργανώσεων που δεν αντιπροσωπεύουν πολιτικά κόμματα, αλλά πολιτικές τάσεις. Ένα είδος  πολιτικού καταμερισμού εργασίας μέσα στα πανεπιστήμια. Φυσικά και σε αυτό το είδος οργάνωσης δεν έλειπαν οι εντάσεις μεταξύ των φοιτητών, όμως αυτό που υπερίσχυε συνήθως ήταν η συνεργασία, η κοινή εντύπωση για την ύπαρξη ενιαίου στόχου, η τόσο παρεξηγημένη έννοια της αλληλεγγύης.

Μου μίλησε επίσης για το άνοιγμα του φοιτητικού συλλόγου προς την κοινωνία.

1)      Κύκλους δραστηριοτήτων χωρισμένους σε 4 τμήματα( Περιβαλλοντικό, Αθλητικό, Πολιτισμικό, Κοινωνικό ),  που περιλαμβάνουν 3 μήνες. Στο τρίτο τρίμηνο του τρέχοντος ακαδημαϊκού έτους, και σε συνεργασία με φοιτητές των φιλολογικών σχολών επιμελήθηκαν ανατύπωση και μεταφράσεις (αναρτημένες στην πανεπιστημιακή ιστοσελίδα) σημαντικών λογοτεχνών (εμείς να δω πότε θα εξελληνίσουμε τον Αξελό, τον Καστοριάδη και τους λοιπούς). Το καλοκαίρι , με τα εγκαίνια του περιβαλλοντικού κύκλου, θα διοργανωθεί  φεστιβάλ σε συνεργασία με διάφορες  Μ.Κ.Ο αλλά και επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, καθώς επίσης και συζητήσεις από αρμόδιους καθηγητές άλλων πανεπιστημίων.

2)      Στον επίσημο δικτυότοπο τους μπορούν να βρεθούν σημειώσεις και εργασίες, θέματα εξετάσεων και ενότητες διαλόγων. Επίσης αναρτώνται μελέτες από την Στατιστική Οργάνωση του πανεπιστήμιου (νεοσυσταθείσα), στην οποία συμμετέχει όποιος επιθυμεί , οικειοθελώς, αλλά και υλικό για την εκπόνηση εργασιών. Μεγάλη έμφαση έδωσαν στον τομέα των ερευνών σε καίρια κοινωνικά ζητήματα ενώ υπάρχει και διαρκής ενημέρωση για τις δραστηριότητες τους αλλά και ανοιχτοί διάλογοι για την επέκταση των προγραμμάτων τους, σε συνεργασία και με άλλα πανεπιστήμια.

3)      Επιμελήθηκαν και εφάρμοσαν ενημερωτικά προγράμματα. Συγκεκριμένα έδωσαν στη δημοσιότητα τηλέφωνα από επιτροπές που συστάθηκαν ειδικά για την ενημέρωση και κατατόπιση των υποψήφιων φοιτητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης . Δόθηκε επίσης έμφαση σε ενημερωτικά προγράμματα μέσα στα Λύκεια, με διαλέξεις  για τις τρέχουσες συγκυρίες και συμβουλές σε πρακτικά ζητήματα. Τέλος καλύφθηκαν αφιλοκερδώς θέσεις σε μουσεία, με έρευνες και ενημερώσεις των επισκεπτών.

4)      Διοργανώθηκαν δράσεις για ανάπλαση πάρκων, καθαρισμό σκουπιδιών, παζάρια βιβλίων και ρούχων, ποδηλατοδρομίες, μουσικά φεστιβάλ.

5)      Συγκροτήθηκε μέτωπο αγώνα μεταξύ των φοιτητών, με κοινή απόφαση την παραχώρηση θεσμικών δυνατοτήτων στα πλαίσια του φοιτητικού κινήματος, ενώ η ίδια η πραγματικότητα του πανεπιστήμιου όφειλε να αναδιοργανωθεί από τα κάτω στα πλαίσια μιας άμεσης και λειτουργικά αδιάφθορης δημοκρατίας.

Το τελευταίο το βρήκα ιδιαίτερα σημαντικό. Αυτό τους έδινε την δυνατότητα να παίζουν ενεργό ρόλο σε θέματα που αφορούν  το μέλλον, καθώς είχαν λόγο σε ζωτικής σημασίας λειτουργίες μέσα στο πανεπιστήμιο. Ο θεσμός που συγκροτεί ένα πλαίσιο δίνει περιθώρια και ελευθερίες μέχρι το καθορισμένο όριο. Αυτό είναι αυτονόητο όμως, όταν διαβάζει κανείς τις ‘’επιτυχίες’’ των ελληνικών παρατάξεων οφείλει να αντιλαμβάνεται, με γνώμονα το προηγούμενο, ότι δεν ήταν η επέκταση των θεσμικών πλαισίων που λειτούργησε, αλλά η μετατόπιση από μια υποτονική κατάσταση σε μια άλλη (και αυτό δεν σημαίνει και πάλι οτι κινείται ακριβώς πάνω στο όριο που σημματοδοτεί τις πλήρεις δυνατότητες της).

Ωστόσο συμβαίνει και κάτι άλλο. Ότι ακριβώς λόγο της αδυναμίας έκφρασης και πραγμάτωσης των φοιτητικών στόχων, αλλά και του περιορισμένου πλαισίου κίνησης, τις πιέσεις αναλαμβάνουν να μεταβιβάσουν ορισμένοι καθηγητές, που και σε αυτή τη περίπτωση επικαλούνται κομματικές εύνοιες και πρίμα αεράκια. Όταν λοιπόν ο συσχετισμός είναι αποτρεπτικός τουλάχιστον οι φωνές μας διαχέονται στο κενό. Δυστυχώς το φοιτητικό υποκείμενο σωπαίνει εκκωφαντικά , οι φοιτητικές παρατάξεις είναι αγκυλωμένες στους –ισμούς τους, που κατάντησαν αφορισμοί του φοιτητικού κινήματος, και όλο και περισσότεροι είναι οι απογοητευμένοι από την πανεπιστημιακή και ειδικότερα φοιτητική τους πραγματικότητα.

Κάνοντας μια σύντομη ανάλυση στις κατακτήσεις του κινήματος στην άλλη χώρα, τουλάχιστον, αν και κάπως χοντροκομμένα, διαπιστώσαμε την ύπαρξη ενός ορίζοντα λογικής και ρεαλισμού. Πράγματα που για να μπορέσουν να αντικειμενοποιηθούν απαιτείται μονάχα οργάνωση και καλή θέληση (ίσως και κάποιο χρηματικό ποσό, μικρό ως προς την σπουδαιότητα τους). Δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι έλλειπε η θέληση στην πλειοψηφία των ελλήνων φοιτητών, όμως εκεί που πάσχουμε είναι η οργάνωση.

Για το τέλος, θα αρκεστώ να πω σε όσους, κάνοντας πολιτική την συνήθης νεοελληνική τακτική του- βαφτίζω ως ιδεαλιστικό το ασύμφορο για τις φιλοδοξίες μου και εξιδανικεύω ότι είναι αυτό που με συμφέρει, πως αν αισθάνονται ότι πρόκειται για ευσεβής πόθους, για όνειρα θερινής νυκτός, για πλασματικές Εδέμ, τότε δεν ξεγελάν μόνο τους συμφοιτητές τους αλλά και τους ίδιους. Όσοι αυνανίζονται πνευματικά και υλιστικά με το φοιτητικό κίνημα οφείλουν επιτέλους να υποβάλλουν τους εαυτούς τους και τις παρατάξεις που εκπροσωπούν σε κριτική. Δεν ενοχλούμαι από τις παρατάξεις, ενοχλούμαι από τις ''ηγεσίες τους'', ή μάλλον από όσους δεν συνιστούν την πραγματική τους βάση, και αυτό που με πληγώνει είναι όχι η ύπαρξη τους, αλλά όλα εκείνα που  θα μπορούσαμε να πετύχουμε αν δεν συντηρούσαμε τις λογικές τους.

ΥΓ Ο φίλος μου ήταν φανταστικός.

read more "Φοιτητικές Εκλογές 16ης Μαΐου" Διαβάστε περισσότερα...

15 αλήθειες για τα όνειρα!

Τα όνειρα είναι μια από τις πιο μυστηριώδης αλλά και ενδιαφέρουσες εμπειρίες στη ζωή μας.Κατά τη ρωμαϊκή εποχή κάποια όνειρα υποβάλλονταν στην Ρωμαϊκή Σύγκλητο για ανάλυση και την ερμηνεία τους.Τα όνειρα τότε θεωρούνταν ως μηνύματα από τους θεούς. Άνθρωποι που ερμήνευαν όνειρα συνόδευαν ακόμα και στρατιωτικούς ηγέτες σε μάχες και εκστρατείες!Είναι επίσης γνωστό ότι πολλοί καλλιτέχνες έχουν λάβει τις δημιουργικές ιδέες τους από τα όνειρά τους.Αλλά τι πραγματικά γνωρίζουμε για τα όνειρα σήμερα;

1. Ξεχνάτε το 90% των ονείρων σας



Μέσα σε 5 λεπτά μετά το ξύπνημα σας το ήμισυ των ονείρων σας έχει ξεχαστεί. Μέσα σε 10 λεπτά έχετε ξεχάσει το 90%

2. Και οι τυφλοί ονειρεύονται



Οι άνθρωποι που τυφλώθηκαν μετά τη γέννηση τους μπορούν να δουν εικόνες στα όνειρά τους. Οι άνθρωποι που γεννιούνται τυφλοί δεν βλέπουν εικόνες, αλλά έχουν όνειρα εξίσου έντονα στα οποία συμμετέχουν άλλες αισθήσεις τους. Ήχος, οσμή, αφή και συναίσθημα.

3. Όλοι ονειρεύονται



Κάθε άνθρωπος ονειρεύεται (εκτός από περιπτώσεις ακραίων ψυχολογικών διαταραχών). Αν νομίζετε ότι δεν ονειρεύεστε μάλλον ξεχνάτε τα όνειρά σας.

4. Στα όνειρά μας βλέπουμε μόνο πρόσωπα τα οποία ήδη γνωρίζουμε



Το μυαλό μας δεν μπορεί να ανακαλύψει καινούργια πρόσωπα. Στα όνειρά μας βλέπουμε πραγματικά πρόσωπα, πραγματικών ανθρώπων που έχουμε δει κατά τη διάρκεια της ζωής μας, αλλά δεν τα γνωρίζουμε ή δεν τα θυμόμαστε. Όλοι μας έχουμε δει εκατοντάδες χιλιάδες πρόσωπα σε ολόκληρη τη ζωή μας, έτσι έχουμε μια ατελείωτη προσφορά των χαρακτήρων τον εγκέφαλό μας να αξιοποιήσει κατά τα όνειρά μας.

5. Δεν βλέπουν όλοι όνειρα με Χρώματα



Ένα 12% των ατόμων με μειωμένη όραση ονειρεύεται αποκλειστικά σε μαύρο και άσπρο. Το υπόλοιπο 88% βλέπει έγχρωμα όνειρα. Οι μελέτες από το 1915 μέχρι το 1950 υποστήριξαν ότι η πλειονότητα των ονείρων ήταν σε μαύρο και άσπρο, αλλά τα αποτελέσματα αυτά άρχισαν να αλλάζουν στη δεκαετία του 1960. Σήμερα, μόνο το 4,4% των ονείρων ανθρώπων κάτω των 25 ετών είναι σε μαύρο και άσπρο.

6. Τα όνειρα είναι συμβολικά



Αν ονειρευτείτε κάποιο συγκεκριμένο θέμα, δεν είναι απαραίτητο ότι το όνειρο στην πραγματικότητα αναφέρεται σε αυτό. Τα όνειρα μιλούν με μια βαθιά συμβολική γλώσσα. Όποιο και αν είναι το θέμα του ονείρου σας μην προσπαθήσετε να το ερμηνεύσετε επιφανειακά.

7. Συναισθήματα



Το πιο κοινό συναίσθημα που νιώθουμε κατά την διάρκεια ενός ονείρου ή αφού ξυπνήσουμε είναι το άγχος. Γενικά τα αρνητικά συναισθήματα είναι πιο συχνά από ότι τα θετικά.

8. Μπορείτε να δείτε από τέσσερα έως επτά όνειρα σε μια νύχτα.



Κατά μέσο όρο, μπορείτε να ονειρευτείτε οπουδήποτε και αν κοιμηθείτε από μία έως δύο ώρες κάθε βράδυ.

9. Και τα ζώα βλέπουν όνειρα



Οι μελέτες που έχουν γίνει σε πολλά και διαφορετικά ζώα, δείχνουν όλες τα ίδια εγκεφαλικά κύματα κατά τη διάρκεια του ύπνου με τους ανθρώπους. Παρατηρείστε ένα σκυλί που κοιμάται. Τα πόδια του κινούνται σαν να τρέχουν και βγάζει ήχους σαν να κυνηγάει κάτι στο όνειρο του.

10. Παράλυση σώματος



Ο ύπνος REM (Rapid Eye Movement) γνωστός και ως ύπνος γρήγορων κινήσεων των ματιών είναι το πέμπτο στάδιο του ύπνου και χαρακτηρίζεται από γρήγορες κινήσεις των ματιών, από εγκεφαλικά κύματα που δείχνουν ενεργοποιημένα και μοιάζουν με πολύ ελαφρύ ύπνο ή με την εγρήγορση, αλλά και από βαθιά χαλάρωση των μυών, παρόμοια με αυτή στο βαθύ ύπνο.

Ο ύπνος REM στους ενήλικες συνήθως καταλαμβάνει το 20% με 25% του συνολικού ύπνου και διαρκεί για 90-120 λεπτά. Κατά τη διάρκεια ενός φυσιολογικού ύπνου, συνήθως βιώνουμε 4 με 5 περιόδους ύπνου REM, όσο προχωρά η νύκτα τόσο αυξάνεται και η περίοδος των σταδίων REM και μειώνεται ο βαθύς ύπνος.

Κατά τη διάρκεια του ύπνου REM το σώμα είναι παράλυτο από ένα μηχανισμό στον εγκέφαλο, προκειμένου να αποφευχθούν οι κινήσεις που εμφανίζονται στο όνειρο και προκαλούν το σώμα σας να κινηθεί. Ωστόσο, είναι πιθανό ο μηχανισμός αυτός να ενεργοποιηθεί πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά από φυσιολογικό ύπνο, ενώ ο εγκέφαλος ξυπνάει.

11. Ενσωμάτωση ονείρων



Το μυαλό μας απορροφά τα εξωτερικά ερεθίσματα που βομβαρδίζουν τις αισθήσεις μας όταν είμαστε κοιμισμένοι και τα ενσωματώνει στα όνειρα μας. Για παράδειγμα, μπορεί να ονειρεύεστε ότι είστε σε μια συναυλία, ενώ ο αδελφός σας παίζει κιθάρα κατά τη διάρκεια του ύπνου σας.

12. Άνδρες και γυναίκες ονειρεύονται διαφορετικά



Οι άνδρες έχουν την τάση να ονειρεύονται περισσότερο άλλους άνδρες. Περίπου το 70% από τους χαρακτήρες στο όνειρο ενός άντρα είναι άλλα άτομα του ίδιου φύλλου. Από την άλλη πλευρά, το όνειρο κάθε γυναίκας περιέχει σχεδόν ίσο αριθμό ανδρών και γυναικών. Εκτός από αυτό, οι άνδρες έχουν γενικά πιο επιθετικά συναισθήματα στα όνειρά τους από τις γυναίκες.

13. Όνειρα που προβλέπουν το μέλλον



Αποτελέσματα διαφόρων ερευνών σε μεγάλα σύνολα πληθυσμού δείχνουν ότι μεταξύ του 18% και του 38% των ανθρώπων έχουν βιώσει τουλάχιστον ένα όνειρο που προέβλεπε το μέλλον. Από αυτούς το 70% έχει βιώσει εμπειρία déjà vu. Το ποσοστό των ατόμων που πιστεύουν ότι τα όνειρα μπορούν να μας προετοιμάσουν για το μέλλον είναι ακόμη μεγαλύτερο, από 63% σε 98%.

14. Αν ροχαλίζετε τότε δεν μπορείτε να ονειρευτείτε.



Το γεγονός αυτό αναφέρεται σε πολλές πηγές αλλά ας είμαστε λίγο καχύποπτοι αν πραγματικά είναι αληθινό μιας και δεν υπάρχει κανένα επιστημονικό στοιχείο που να το υποστηρίζει.

15. Μπορείτε να έρθετε σε οργασμό στο όνειρό σας



Δεν χρειάζεται οπωσδήποτε να είστε ξύπνιοι για να βιώσετε ένα καταπληκτικό οργασμό. Μπορείτε να ζήσετε την εμπειρία και την ώρα του ύπνου ενώ ονειρεύεστε.

Περισσότερο από το 40% των γυναικών είπε πως έχει ξυπνήσει μες στη νύχτα, επειδή είχε οργασμό που προέκυψε χωρίς καμία σωματική διέγερση, σύμφωνα με έρευνα που έγινε σε περισσότερες από δύο χιλιάδες εξακόσιες γυναίκες.Οι αιτίες του νυκτερινού οργασμού και της πιθανής εκσπερμάτισης δεν έχουν διευκρινισθεί απολύτως. Ίσως να οφείλονται στη μη εκτόνωση της σεξουαλικής δραστηριότητας ή σε σεξουαλικές επιθυμίες που κατά την διάρκεια της ημέρας κάποιος μπορεί να μη θέλει ή να μη μπορεί να ολοκληρώσει.

read more "15 αλήθειες για τα όνειρα!" Διαβάστε περισσότερα...

Ενισχύστε το σήμα του WiFi με ένα κουτάκι μπύρας !

Δείτε πως μπορείτε να ενισχύσετε το σήμα του WiFi με ένα απλό κουτάκι μπύρας.









Με την μέθοδο αυτή ουσιαστικά ενισχύετε το σήμα του WiFi προς την κατεύθυνση που επιθυμείτε, αν και θα μπορούσατε απλώς να αγοράστε μεγαλύτερη κεραία ή καλύτερο router.

read more "Ενισχύστε το σήμα του WiFi με ένα κουτάκι μπύρας !" Διαβάστε περισσότερα...

Η ατμόσφαιρα στην εβδομάδα μόδας στο Παρίσι

Η εβδομάδα μόδας F/W 2012 στην Πόλη του Φωτός. Έχω μερικά στιγμιότυπα που θα μας δώσουν μια γεύση από τη μεγάλη γιορτή στη μέκκα της τέχνης.

Η Γαλλική κομψότητα στον οίκο μόδας Lanvin

H Jessica Alba στο show Lanvin

Happy girls!

Μοντέλο off duty, η γλυκιά Erjona Ala!

To υπέροχο σκηνικό στους Viktor&Rolf

Η Kate Perry με εκκεντρική μπλε κουπ και δημιουργία του δυναμικό fashion duo σε παρόμοια απόχρωση

Δημιουργία του Bill Gaytten του αντικαταστάτη του John Galliano, για τον οίκο Christian Dior. Lady like αποτέλεσμα με πολύ φρέσκο μακιγιάζ και full skirts.

H Olivia Palermo έξω από το show Dior

Φοβερά όλα τα cowgirl look της Isabel Marant

Μοναδικά υφάσματα στον οίκο Pierre Balmain σχεδιασμένα για ροκ θηλυκά

Street style μούσα σε black&white look στο δρόμο προς τα show…

Η Hanne Gaby και αυτή σε off duty

Χαμόγελα στο φινάλε της Sonia Rykiel

H Anna Dello Russo

Χρυσά κεντήματα στο Guy Laroche by Marcel Morongiu

read more "Η ατμόσφαιρα στην εβδομάδα μόδας στο Παρίσι" Διαβάστε περισσότερα...